تبلیغات
رویکردهای نوین در فیزیوتراپی - ضرورت توجه به نقش فیزیوتراپی در برنامه ریزی اقدامات پیشگیرانه
 
رویکردهای نوین در فیزیوتراپی
دکترای حرفه ای فیزیوتراپی نیاز سلامت
                                                        
درباره وبلاگ

در این وبلاگ سعی داریم شما را با جدیدترین تکنیک ها و دیدگاه های فیزیوتراپی به منظور ارتقاء سلامت همگانی و پیش گیری از آسیب های اسکلتی - عضلانی و روشهای درمانی آشنا نماییم.
___________________________
انتشار مطالب وبلاگ فقط با ذکر منبع یا کسب اجازه از نویسنده مجاز میباشد.
___________________________

آدرس وبلاگ: www.mnphysio.ir
___________________________
آدرس کلینیک : ساری - خیابان فرهنگ مجتمع شهریار 3 طبقه هفتم واحد 709
تلفن: 01133300075 - 01133314402
___________________________
تنظیم وبلاگ از: مهندس داریوش پورمند
___________________________

مدیر وبلاگ : فیزیوتراپیست مریم نعیمی
نظرسنجی
تا چه حد از عملکرد وبلاگ رویکردهای نوین در فیزیوتراپی رضایت داشته اید؟







آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

           نویسنده: داریوش پورمند

  

قبل از هر کلامی باید به این نکته اشاره شود که مطلب حاضر از زبان یک فیزیوتراپیست بر نیامده، حتی نقل قول از فعالان حوزه بهداشت و سلامت هم نیست. نگارنده این مقاله بعنوان یک کارشتاس نرم افزار و تحلیلگر سیستم های اطلاعات مدیریت حاصل تجربیات خود از فعالیت کلینیک های فیزیوتراپی را با مطالعاتی درباره نقش و جایگاهی که صاحبنظران برای این حوزه از فعالیتهای بهداشت و درمان در دنیای آینده قائل می باشند، تلفیق نموده است.

در طول 25 سال  از زندگانی حرفه ای خویش بخاطر ندارم حتی یک روز هم از صفحه کلید کامپیوتر فاصله گرفته باشم. بعضی اوقات بیش از 12 ساعت از شبانه روز را به کار با کامپیوتر می گذراندم. درد نواحی پشت و گردن و شانه را بعد از چند سال به عنوان پس زمینه فعالیت حرفه ای خود پذیرفتم. گاه با ایجاد وقفه در فعالیت،  یا استفاده از قرصهای مسکن و یا حرکات ورزشی سعی در تخفیف دردهایم داشتم. البته در سالهای اخیر با فراگیر شدن اینترنت و رسانه های اجتماعی تاحدی از موهبت دسترسی به توصیه ها و شیوه های درست استقرار در محیط های کاری و استفاده از ابزارهای تکنولوژیک بهره مند شدم.

اما همواره یک سوال مطرح است که چرا دست اندرکاران امر بهداشت و آموزش در سطح برنامه ریزی کلان توسعه در مقاطع پیش دانشگاهی و دانشگاهی هیچگاه اقدام به ارائه سرفصل هایی در حوزه بهداشت فیزیکی و الگوهای درست رفتاری در این خصوص نکرده اند. به عنوان نمونه اگر در دوره تحصیل در رشته های مرتبط با  کامپیوتر، درآن زمان در قالب یک واحد درسی درباره الگوهای بهداشت فیزیکی و ارگونومی اطلاعات مناسب به ما داده می شد، از خیلی از دردها و آسیب های جسمانی پیشگیری می شد. علاوه بر این هزینه های بسیاری بر آحاد جامعه و دولت به عنوان متولی امر بهداشت و درمان و صاحبان کسب و کار تحمیل نمی شد. در نهایت افراد آموزش دیده به نوبه خود قادر به آموزش و فرهنگ سازی در بین دیگر افراد جامعه نیز بودند.

البته اگر ضرورت این آموزشها را در دهه های گذشته منحصر به بخش محدودی از رشته های دانشگاهی می دانستم در حال حاضر با توجه به گسترش کاربری تجهیزات اطلاعاتی و ارتباطی و تبعات بکارگیری نادرست و طولانی مدت آنها در نسل جوان می توان ادعا کرد نیاز به آموزش حتی در سطوح ابتدایی و متوسطه بصورت فراگیر مطرح است.

شاید اعتقاد عمومی بر این باشد که با گسترش شیوه های ارتباطی و اطلاع رسانی جدید و راه اندازی انجمن ها و کمپین های تخصصی در حوزه بهداشت و درمان، نیاز به آموزشهای حضوری و اختصاصی کمرنگ تر شده است. اما نتایج تحقیقات انجام شده در بسیاری از کشورهای توسعه یافته دلالت بر این واقعیت دارد که علیرغم هزینه های هنگفتی که صرف راه اندازی و توسعه شبکه های اطلاع رسانی عمومی و رسانه های اینترنتی شده است، اثربخشی این شیوه ها به هیچ عنوان رضایت بخش نبوده است. بر اساس نتایج تحقیقات انجام شده در حوزه ارتباطات شاید مهمترین نقیصه در این روش آنجایی است که با مخاطبان عام روبرو هستیم. با توجه به گستردگی راهکارها و منابع آموزشی، در غالب اوقات افراد قادر به انطباق شرایط خود با یافته های آموزشی نبوده و یا در برابر انبوهی از اطلاعات بعضاً متناقض دچار سردرگمی می شوند. اما از دیگر سو هرگاه آموزشها و رهنمودها بصورت هدفمند و برنامه ریزی شده برای گروه خاصی از جامعه با عادات رفتاری و شرایط حرفه ای مشابه تنظیم شده باشد (ولو خیلی مختصر و محدود) می تواند بسیار اثربخش تر ظاهر شود.

خاتمه مطلب را به پاسخ این سوال اختصاص میدهم که چرا فیزیوتراپیستها را به عنوان مجریان این رسالت معرفی مینمایم ؟

این یک واقعیت غیر قابل انکار است که بخش وسیعی از جامعه پزشکی در این حوزه صلاحیت اظهار نظر و اقدام را دارد. اما با توجه به شیوه تعامل فیزیوتراپیست ها با بیماران و طول دوره درمان و تلاش در بکارگیری الگوهای درمانی متناسب با شرایط دوره ای بیماران، این گروه از درمانگرها از تجربیات گسترده ای در خصوص عوامل بروز آسیب های فیزیکی در افراد (با زمینه های حرفه ای یکسان) برخوردارند. بدین لحاظ فیزیوتراپیستها توانایی ارائه راهبردهای متناسب با شرایط حرفه ای اشخاص برای دستیابی به رفتارهای پیشگیرانه را بیشتر از هر گروه دیگر از درمانگرها دارند. از طرف دیگر به اعتقاد نگارنده الگوهای تعامل پزشکان متخصص با بیماران در بیشتر موارد بدلیل وجود پروتکل های درمانی از پیش تعریف شده، این فرصت را در اختیار پزشکان قرار نمی دهد تا از طریق دریافت اطلاعات تفصیلی از بیماران قادر به استخراج یک دیدگاه تحلیلی در ارتباط با اقدامات پیشگیرانه باشند.

به امید روزی که با برنامه ریزی دقیق و مناسب بتوانیم از توان عملیاتی و تجربیات فیزیوتراپیست ها در راه توسعه اقدامات آموزشی و پیشگیرانه بهره گیری نموده و راه را برای تربیت نسلی سالم تر هموار نماییم.

نویسنده: داریوش پورمند